Er wordt vaak gezegd dat afscheid nemen pijn doet. Bij ON ligt dat even anders. Je bent bij deze club bij je binnenkomst even gewaardeerd als bij je vertrek. De keus is aan jou en als je kunt terug kijken op een groot aantal jaren of slechts op een seizoen, de tijd die je onder ons was, moet een prettige periode zijn geweest. De lengte van je verblijf op Coendersborg kan beinvloed zijn door blessures, studie, verhuizing, een stapje hoger op, of wat voor redenen ook.

Door Bert Postma

Hoewel de foto’s eigenlijk voor zich spreken, wil ik er toch ook nog een aantal woorden aan toe voegen.

Terwijl op het hoofdveld van Coendersborg nog een wedstrijd gespeeld werd, verzamelde zich een bont gezelschap op de zitjes bij het clubgebouw. Allemaal dierbaren van beide hoofdrolspelers van deze middag, Jacob van Aperloo en aanvoerder Rhobin Brander. Uit meerdere delen van het land naar Groningen gekomen om dit mee te maken. Ook nieuwe spelers voor de selectie van het komend seizoen wilden graag meespelen in de afscheidswedstrijd voor de vertrekkers. Leuk om even iets van hun kwaliteiten te zien. Op de foto’s is te zien hoe mede-organisatoren Kevin en Thomas nog even druk overleg hebben en Marshall en de (misschien) nieuwe team manager de stand van zaken in de nacompetities in de gaten houden. Ook Erwin, ondanks de drukke middag, houdt een oogje in het zeil, terwijl achter hem de gasten het sportpark opkomen. Jacob en echtgenote werden gereden door oud collega Wijnand Helder. Terwijl T.C. lid Gerrit Raaben er op het laatste moment aan gedacht had, dat er bloemen horen bij een afscheid was Brander junior, duidelijk onder de indruk van die opa met zijn camera. Terwijl Enno in de gaten houdt, wie er allemaal uit de kleedkamers komen en Max nog even Patrick Zwart ernstig toespreekt. Patrick die met zijn Broekster Boys op een zeer fraaie vijfde plaats eindigde en ondanks dat toch nog even ZWART bleek kijken. Het bleek door de felle zon te komen, want Patrick had het ook net als iedereen erg naar zijn zin tussen zijn oud-spelers en de vele bekenden. Voor de wedstrijd moest er nog even een foto komen van de hele groep en daarna kon de wedsstrijd onder leiding van Jan Remmers aanvangen. Ik zal geen verslag doen van de wedstrijd, maar wil wel even de 1 – 0 vermelden van de nieuwe aanwinst Richard Zolfaghani. Ik hoop nog vaak verslag te mogen doen van dit soort akties. Na de wedstrijd liet David (nu Zeerobben) zien het allemaal tof te vinden en stond aan de rand van het veld de partner van Melle (bijna onherkenbaar, maar de stem nog hetzelfde) hem op te wachten. Ze had me verklapt dat Melle het voetbal heeft afgezworen en bezig is een voortreffelijk Salsa danser te worden. De snelheid zat er altijd al in. De wedstrijd kreeg een gebruikelijk einde en ver voor tijd werd Rhobin de rode kaart onder de neus gedrukt. Alle spelers waren solidair en gaven er de brui aan. Jan kon dan ook niet anders dan maar drie keer op zijn fluit blazen en samen met de spelers en belangstellenden weer een erehaag te produceren voor Rhobin. Onder het toeziend oog van de sponsors Alex en Joost waren er cadeau’s lovende woorden en vriendelijkheden. De spelers hadden ondertussen op het warme kunstgras meer zin in bier gekregen dan aan voetballen en besloten aan deze lusten toe te geven. De uitslag weet ik niet, maar was van minder belang. Voor Enno was het tijd voor de fles en onder het toegeknepen oog van bestuurslid Alex genoot hij van zijn Hertog Jannetje. Tijd voor de B.B. Q en de vuren werden ontstoken. Nadat er behoorlijk geklungeld werd door diverse deskundigen, nam gastheer Mustafa het roer in handen en liet zijn horeca-ervaring spreken. Tussen de worstjes, carbonades en sate’s door waren er lovende woorden voor de vertrekkende spelers, flessen wijn voor de vrijwilligers. Dat alles aan elkaar gepraat door T.C. 'er Johan en trainer Erwin. Tussendoor bleek ook Thomas een uitstekend entertainer en kreeg de lachers en toehoorders op zijn hand. Ondertussen brandde het vuur van de B.B.Q. volop en ook kregen we in de gaten dat op een steenworp afstand er ook een vuurtje brandde. Het was toch al de avond van de Branders. Toen even later alle mobieltjes een NL.Alert uitbraakten bleek hoe ernstig de brand was en hadden we geluk dat de wind de gunstige kant opwaaide. Dit had letterlijk en figuurlijk roet in het eten kunnen gooien. Terug kijkend op een zeer gezellige en succesvolle avond mogen we stellen dat een afscheid bij Oranje Nassau geen pijn doet en dat je als vertrekker weet dat je altijd weer welkom bent op Coendersborg bij onze mooie club. Rest mij nog de organisatoren te bedanken voor de geslaagde middag en avond, Blij dat ik er bij mocht zijn.

De plaatjes bij dit praatje vind je bij een uitgebreide fotoreportage ook van Bert. Die foto's vind je hier

KNVB info ON1